Αυτό δεν είναι κανένα αστυνομικό φιλμ.
Ο συγγραφέας προσπάθησε να εκφράσει με εικόνες και ήχο,
τον εφιάλτη ενός νέου ανθρώπου, σπρωγμένου απ’ την αδυναμία του
σε μια περιπέτεια πορτοφολά, για την οποία δεν ήτανε φτιαγμένος.
Μόνο που αυτή η περιπέτεια, από άγνωστα μονοπάτια,
θα ενώσει δύο ψυχές,
οι οποίες διαφορετικά, ίσως δεν θα είχαν ποτέ γνωριστεί.
Ξέρω ότι συνήθως, αυτοί που έκαναν τέτοια πράγματα σωπαίνουν
και όσοι μιλάνε γι αυτά, δεν τα έχουνε κάνει.
Εγώ όμως τα έκανα.
Εδώ και πολλές ημέρες είχα λάβει την απόφασή μου.
Θα ήμουν όμως αρκετά θρασύς;
Έπρεπε καλλίτερα να είχα φύγει.
Τα πόδια μου δεν πατούσανε στη γη, ήμουν κυρίαρχος του κόσμου.
Αλλά μετά από ένα λεπτό με είχανε πιάσει.
Και μια και δεν είχανε καμία απόδειξη, μόνο υπέθεταν
Μπορείτε λοιπόν να πηγαίνετε, είστε ελεύθερος.
Ήθελα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου.
Ήμουνα ψόφιος στην κούραση. Κοιμήθηκα μέχρι το πρωί.
Είχα να επισπευτώ τη μητέρα μου πάνω από ένα μήνα.
Δίσταζα.
Περιμένετε.
Έχω το κλειδί, θα σας ανοίξω.
- Ποια είστε εσείς; - Η Jeanne, γειτόνισσα.
Πως είναι;
Όχι καλά. Βασανίζεται.
- Δεν της λείπει τίποτα. - Εσάς έχει ανάγκη.
Μπορείτε να της δώσετε αυτά τα χρήματα.
Δεν θα μπείτε; Δε θα τη φιλήσετε;
Αντίο, Jeanne.
- Θα ξανάλθετε; - Ναι, ναι.
Ο Jacques ήταν ένα καλό και τίμιο παιδί.
Τον απέφευγα τελευταία, αλλά αυτό εδώ το βράδυ...
Δεν έχω δουλειά. Θα έάνω οτιδήποτε.
Έχεις διευθύνσεις;
Για χαρτζιλίκι;
Το λέω σοβαρά.
Εντάξει, ακόμα μια φορά.
Έχεις επιδέξια χέρια. Θα κερδίσεις κάτι καλλίτερο.
Θα πρέπει να έχεις υπομονή,
να μην είσαι επιλεκτικός.
Μόνο έτσι θα αποκτήσεις καινούργιο κοστούμι και γραβάτα.
Δεν τον αναγνώρισα αμέσως.
Ήμουν τόσο χαζός, ώστε να του δώσω το χέρι.
Με θυμηθήκατε;
Θα μπορούσα να χαρακτηριστώ αφελής.
Αλλά τι είχα να φοβηθώ;
Υπάρχουν πολλοί κλέφτες;
Πολλοί! Πολλών ειδών. Ποικιλία ανεξάντλητη.
Δεν είναι όλες οι κλοπές το ίδιο σοβαρές.
Μερικές συχωρούνται. Αν είναι η φτώχια που τους σπρώχνει.
Σίγουρα.
Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί κλοπές, για τις οποίες κάνουμε τα στραβά μάτια;
- Έχεις κάποια θεωρία γι αυτό. - Εγώ;
Πέστε.
Δεν είναι κάτι το καινούργιο.
Πέστε την όμως.
Καλά. Δεν είναι άξιο απορίας, που ικανοί άνθρωποι,
έξυπνοι και ταλαντούχοι, ίσως μάλιστα μεγαλοφυΐες,
που η κοινωνία τους χρειάζεται,
οι οποίοι όμως δεν δέχονται χαλινάρι…
σε ορισμένες περιπτώσεις να μπορεί να έλθουν σε σύγκρουση με το νόμο;
Αυτό μου φαίνεται δύσκολο. Και επικίνδυνο.
Για την κοινωνία θα ήταν καλό.
Και ποιος αναγνωρίζει αυτούς τους προικισμένους ανθρώπους;
Μόνοι τους, οι συνειδήσεις τους.
Ξέρετε κανένα που να μη νομίζει ότι είναι ο καλλίτερος;
Θα το κάνανε στα πρώτα βήματα.
Μετά θα σταματάγανε.
Δεν σταματάνε! Σας βεβαιώνω.
Εννοείτε κάποιο είδος "χρήσιμου κλέφτη";
Αυτό θα σήμαινε: ένας ανάποδος κόσμος!
Πιο ανάποδος απ’ότι είναι, δεν μπορεί να γίνει.
Michel, μπορείς να το εξηγήσεις αυτό;
Το έχω κιόλας εξηγήσει.
Αναγνωρίζουν την πλάνη τους και ζητάνε συγγνώμη.
Φυσικά.
Είναι εντούτοις φρικτό.
Δεν έπρεπε να το είχες πει. Τι θα σκέφτεται τώρα!
Να σου υπενθυμίσω ότι πρώτον, εσύ με ανάγκασες να μιλήσω.
Και κατά δεύτερον είναι τελείως άνευ σημασίας. Οι διευθύνσεις!
Θα πας;
Αν κέρδιζα τίποτα λεφτά,
αυτό ήταν που χρειαζόμουνα;
Αν το πίστευα πραγματικά, θα πετύχαινε;
Αντίθετε, η ιδέα, να γυρίσω στο δωμάτιό μου με τρόμαζε.
Γιατί να πέσω επάνω σ’ αυτόν τον περίεργο άνδρα,
από τον οποίο δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου.
Φυσικά το πορτοφόλι ήταν εκεί.
Πώς να το βουτήξω; Με ποια δάχτυλα;
Φυσικά ήξερα ότι δεν ήταν απλό.
Τα χέρια μου τρέμανε και έτρεμε η εφημερίδα...
Η καρδιά μου χοροπηδούσε μέχρι το λαιμό.
Αυτή η πρώτη επιτυχία με δυνάμωσε.
Ήταν περισσότερο τύχη, παρά επιδεξιότητα.
Λοιπόν;
Η θεωρία σου περί κοινωνίας δεν τον ενδιαφέρει, εσύ τον ενδιαφέρεις!
Σου έκανε ερωτήσεις;
Μην ανησυχείς! Τώρα ξέρει ποιος είσαι. Όλα είναι ξεκάθαρα.
- Σχετικά με τη δουλειά, έκανες τίποτα; - Δε χρειάζομαι τίποτα.
Τίποτα; Και θα ζήσεις με το τίποτα; Είσαι τρελός;
Πού πας; Περίμενε!
Άλλαζα πάντα τη διαδρομή,
ταξιδεύοντας πότε με τη μία, και πότε με την άλλη γραμμή.
Μια ολόκληρη βδομάδα γινότανε αυτό.
Η λεία ήταν περιορισμένη και δεν άξιζε το ρίσκο.
Επέστρεψέ μου το πορτοφόλι μου!
Θέλετε να φωνάξω την αστυνομία;
Τις επόμενες μέρες έμεινα στο σπίτι.
Για λόγους προφύλαξε, έβγαινα μόνο τα βράδια για φαί.
Η νεαρή κυρία σε ψάχνει.
Δε θα ανάψεις το φως;
Κοιτάχτε πως ζει, ο σπουδαίος άνδρας! Σκέτο αχούρι!
Πρόκειται για τη μητέρα μου, έτσι;
Είναι πολύ άρρωστη. Όλη την ώρα ρωτά:
"Γιατί να έλθει μέχρι την πόρτα μου και μετά να πάρει δρόμο;"
- Έκανες τέτοιο πράμα; - Πρέπει να πάτε.
Ευχαριστώ, Jeanne.
Να έλθετε!
- Θες να πάω εγώ; - Ναι. Η Jeanne θα σε οδηγήσει.
Εγωιστή! Και υποτίθεται πως αγαπάς τη μητέρα σου!
Περισσότερο κι απ’ τον εαυτό μου. Πήγαινε τώρα. Σε παρακαλώ!
Είσαι περίεργος!
Τί θέλετε; Ποιος είστε;
Έπρεπε να μάθω.
Μετά ένα τέταρτο ήμασταν φίλοι.
Ελάτε να δείτε.
Εκεί στο καφέ, μου έμαθε τα περισσότερά του κόλπα.
Μου τα έδειξε οικιοθελώς, χωρίς δισταγμό.
Έπρεπε να εξασκήσω τα δάχτυλά μου, για να γίνουν ευέλικτα.
Για το ρεφλέξ, το φλίμπερ ήταν εξαιρετική εξάσκηση.
Στο σπίτι πήγαινα μόνο για να κοιμηθώ.
Από πότε είναι αυτό εδώ; Θα το πάτησα χωρίς να το δω.
"ΕΛΑΤΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΖΑΝ"
Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο, κοιμότανε.
Το ξέρω ότι δε σ'αρέσει να σε ρωτάνε. Δεν θα κάνω ερωτήσεις.
Πίστευα ότι σου ήμουν βαρετή. Τώρα τα καταλαβαίνω όλα.
Ο φίλος σου ήταν εδώ. Μου είπε για σένα.
Μίλησε άσχημα για μένα;
Δεν θα του το επέτρεπα. Όχι, σ'αγαπά και σε συμπαθεί.
Ανησυχούσα, είχα άδικο.
Με την εξυπνάδα σου, θα έχεις επιτυχία όταν θελήσεις.
Θέλω τώρα! Να γίνεις ευτυχισμένη.
Θα πεθάνω αγόρι μου.
- Θα σε εγκαταλείψω. - Όχι, όχι.
Αύριο θα είσαι καλλίτερα. Σε λίγες μέρες θα σηκωθείς.
Το είπε ο γιατρός. Έτσι δεν είναι Jeanne;
Είμαι σίγουρος!
Αυτό ήταν.
Αυτό είναι ότι μένει.
Χαρτιά, επιστολές, κάποιες φωτογραφίες.
Τέλος. Δεν υπάρχει επιστροφή.
Φεύγετε;
Πρέπει να πάρω την αδελφή μου από το σχολείο.
Jeanne, πιστεύετε ότι θα κριθούμε;
Ναι. Αλλά μη φοβάστε γι αυτήν. Ήταν τέλεια.
Και βάση ποιου νόμου θα κριθούμε; Αυτό είναι παράλογο!
Δεν πιστεύετε σε τίποτα;
Πίστευα στο Θεό Jeanne. Για 3 λεπτά.
Μια βδομάδα μετά μπήκα σε μια τράπεζα πολύ γνωστή
και έκατσα στην αίθουσα.
Φοβόμουνα.
Μου ξέφυγε.
Μοιραστήκαμε τη λεία παίζοντας χαρτιά.
Έτσι τα χρήματα δεν ήταν σημειωμένα.
Την επόμενη φορά να παίξουμε ανά τρεις, όχι ανά δύο.
- Κατάλαβες; - Εντελώς.
Δεν μιλούσαμε πολύ. Όσο δουλεύαμε μαζί,
έμαθα τόσα λίγα γι αυτόν, όσα και αυτός για μένα.
Ψάχνεις τα πράγματά μου;
Από πού το πείρες αυτό;
Απ'εδώ, στο τραπέζι.
Ο βασιλιάς τον πορτοφολάδων.
Αυτοί οι κλέφτες είναι χυδαίοι.
Και κοπρόσκυλα.
Ο Barrington δεν ήταν τεμπέλης. Συνήθιζε να διαβάζει ολονυχτίς.
Για να εξαπατήσει τους πλούσιους φίλους του.
Έκλεβε τους φίλους του.
Το βρίσκεις αυτό εντάξει;
Έλα, ας βγούμε. Πάμε.
Τουλάχιστον είχε θάρρος. Τους κλέφτες τότε τους κρεμούσανε.
- Η φυλακή το σήμερον ημέρα... - Έχεις κάνει ποτέ φυλακή;
- Μπορώ να το φανταστώ. - Τίποτα δεν μπορείς να φανταστείς!
- Θα μου το δανείσεις; - Άμα θες.
- Ακόμα πάντα τις ίδιες ιδέες; - Πάντα.
Όχι, όχι! Ακόμα και οι ικανότεροι πορτοφολάδες
δεν βελτιώνουν την ανθρωπότητα.
Δεν είπα κάτι τέτοιο.
Είναι τρελό!
Μία ερώτηση. Πιστεύετε πράγματι, ότι μεταξύ μας, υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι...
Τί άνθρωποι;
Στους οποίους θα έπρεπε να επιτρέπεται κάτι περισσότερο, απ’ότι στους άλλους.
Πώς να ξέρουμε; Δεν πιάνονται ποτέ.
Αλλά πρέπει να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, μια που το βεβαιώνετε.
Μήπως ξέρετε κανένας;
Ακόμα κι αν ήξερα κανέναν, δε θα το έλεγα σε σας.
Φυσικά.
Μου επιτρέπετε;
Barrington; Δεν τον ξέρω.
Ήταν μήπως ένας απ’αυτούς τους ανώτερους ανθρώπους;
Όχι, μα αν θέλετε να το διαβάσετε;
Ελάτε το πρωί, και φέρτε το βιβλίο μαζί.
Φυσικά με υποπτεύτηκε.
Κι εσύ επίσης, έτσι;
Εγώ... τί;
Τίποτα.
- Μην πας. - Θα πάω. Δώσ΄το μου!
Εντάξει. Πήγαινε αν σε διασκεδάζει.
Νόμισα ότι θα με δεχότανε αμέσως. Με άφησε να περιμένω.
Σας έφερα το βιβλίο.
Ποιο βιβλίο;
Α ναι, ο Barrington!
Σας ενδιαφέρει ο Barrington;
Εμένα όλα με ενδιαφέρουν.
Εννοείται, ως νέος συγγραφέας!
Μου έκανε πλάκα.
Έφτιαχνε άγκιστρα, με τα οποία βούταγε τα πορτοφόλια.
Για κοιτάξτε.
Ένας μαχαιροβγάλτης από τη Νυρεμβέργη έφτιαξε 15 από αυτά.
Τώρα συχωρέστε με.
Κρατήστε το.
Αντίο σας.
Πως και δεν το σκέφτηκα, ήταν παγίδα!
Ίσως ήταν ακόμη στο δωμάτιό μου.
Τίποτα δε φαινόταν πειραγμένο.
Όλα ήταν στη θέση τους.
Γι αυτό, δεν χρειαζόμουνα κανέναν συνένοχο,
αλλά μία επιδεξιότητα, την οποία ακόμη δεν κατείχα.
Η τύχη ήλθε αρωγός μου.
Το ένα δάχτυλο εμπόδιζε το λουρί να στρίψει,
την ώρα που ο αντίχειρας άνοιξε την αγκράφα.
Σ’αυτό είχα εξασκηθεί αρκετά.
Ήταν Κυριακή ο Jacques κι εγώ θέλαμε να βγούμε με την Jeanne.
Τι ωραίος που έγινες! Πού είναι η Jeanne;
Περιμένει κάτω.
Είστε λυπημένος;
Όχι.
Δεν ζείτε στον πραγματικό κόσμο.
Δεν ενδιαφέρεστε για τίποτα απ' αυτά που ενδιαφέρουν τους άλλους.
Έρχεστε Jeanne; Έρχεσαι Michel;
- Πού θέλετε να πάμε; - Θα ανεβούμε στα αεροπλανάκια.
Πηγαίνετε οι δυο σας. Εγώ θα μείνω εδώ.
Πού είναι ο Michel;
Τρέχοντας... έπεσα.
Εδώ είσαι;
Φοβήθηκα.
Φόβο του τί;
Φόβο.
Εξήγησε!
Χτύπησες στο χέρι;
Λίγο, δεν είναι τίποτα.
Τη την έκανες την Jeanne;
Την συνόδευσα σπίτι της. Αλλά μπορώ να πάω και να την ξαναφέρω.
Την αγαπάς; Παραδέξου το.
Και αυτή σε αγαπά;
Να τις κάνεις ένα δώρο!
Σκέφτηκες ποτέ για δώρο;
Το ρολόι ήταν πολύ ωραίο.
Η θρασύτητα μου δεν είχε πλέων όρια.
Με τον συνεργάτη μου, όλα πήγαιναν υπέροχα.
Αυτό δεν μπορούσε να διαρκέσει για πάντα.
Πού τον είχα ξαναδεί; Έπρεπε να τον είχα αναγνωρίσει.
Μα επιτέλους, τί έχεις;
Να, διάβασε!
Η αστυνομία καλεί την Jeanne. Γιατί τη Jeanne;
Δεν ξέρω.
Τί την συμβουλεύεις;
Θα πρέπει να πάει, δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά.
Αυτό είναι όλο;
Ήθελα μόνο να σε προειδοποιήσω για να πάρεις τα μέτρα σου.
Ποια μέτρα;
Άσε με, με καθυστερείς.
Με είδανε;
Δεν έπρεπε ούτε να κρυφτώ ούτε να διαφύγω.
Δεν τον άκουσα να έρχεται.
Εσείς;
Ήμουν εδώ και προ τριών ημερών.
Σας περίμενα.
- Πήγα να πάρω αέρα. - Καλά κάνατε!
Καλλίτερα απ’ότι σ’αυτό το μικρό δωμάτιο...
να κλωσάτε τα δεφτέρια και τα βιβλία σας.
Ξέρω ότι με υποπτεύεστε.
Αν θέλετε να με συλλάβετε, κάντε το.
Βγάλτε τις χειροπέδες σας!
Αλλά μη με τρελαίνετε!
Δεν θέλω να συνεχίσετε να με γυροφέρνετε!
Αντιθέτως, σας άφησα στην ησυχία σας.
Παίζετε μαζί μου, γελάτε εις βάρος μου.
Αρκετά.
Αρκετά!
Μη φωνάζετε, ηρεμίστε.
Συγκρατηθείτε. Κρατήστε καθαρό το κεφάλι σας.
Καθίστε λοιπόν.
Έχω έλθει,
διότι ενδιαφέρομαι για σας.
Το έχω γραμμένο το ενδιαφέρον σας!
Θέλω να σας πληροφορήσω κάτι.
Για μία καταγγελία που έγινε πριν από έναν περίπου χρόνο.
Τότε δεν γνωριζόμασταν ακόμα.
Από ένα νέο κορίτσι στο τμήμα της περιοχής της.
- Ποιο νέο κορίτσι; - Δεν έχει σημασία.
Ένα μικρό χρηματικό ποσό αφαιρέθηκε από μια γριά κυρία που έμενε στο ίδιο οίκημα.
Την άλλη μέρα η καταγγελία απεσύρθη.
Γιατί;
Γιατί πολύ συχνά ο δράστης είναι συγγενής ή φίλος, και δεν θέλουν να συλληφθεί.
Αυτή η γριά κυρία είχε ένα γιο.
Αυτός που παίρνει από τη μητέρα του, δεν είναι πάντα κλέφτης.
Ίσως να είχανε κοινό ταμείο.
Ένα μήνα αργότερα, ο ίδιος νεαρός πιάστηκε
στον ιππόδρομο του Longchamp.
Δεν είχα καμία απόδειξη και τον άφησα ελεύθερο.
Πρέπει να παραδεχτείτε, συνδέοντας αυτά μαζί...
Και ποιος ήταν αυτός ο νεαρός;
Εσείς!
Κάνετε λάθος!
Δεν κάνω λάθος.
Περίεργη μέθοδος!
Αφήστε τη μέθοδό μου.
Αντί να ψυχολογείτε, αν θέλατε να είστε σίγουρος,
γιατί δεν ψάξετε το δωμάτιό μου, όταν ήμουν σε σας.
Έβαλα να το ψάξουν το δωμάτιό σας.
Και τι βρέθηκε;
Τίποτα στην πραγματικότητα!
Αυτό μου δίνει στα νεύρα!
Τί θέλετε από μένα;
Να σας ανοίξω τα μάτια...
- Είναι ορθάνοιχτα! - Κατ' εσάς
Αλλά θα έχανα την ώρα μου.
Το τι επιφυλάξει το μέλλον, το δικός σας μέλλον...
Σταματήστε μ’αυτό! Είστε προφήτης; Σας αφορά το μέλλον μου;
Ακριβώς... μα αφορά λιγάκι.
Για τους τύπους θα έπρεπε να σας υποβάλω μερικές ερωτήσεις.
Αυτό θα ήταν το καθήκον μου. Αλλά δεν χρειάζεται να ομολογήσετε.
Το ίδιο μου κάνει. Μια απλή αναφορά, μου φθάνει.
Και με βάση αυτή, θα συλληφθείτε και θα πάτε φυλακή.
Λοιπόν, αντίο.
Και τι σκοπεύετε να κάνετε;
Τι σκοπεύω να κάνω;
Θα ήθελε να ήξερα!
Με ρώτησαν αν ήμουν εγώ που απέσυρα την καταγγελία, ή αν ήταν η μητέρα σας.
- Τί απάντησες; - Ότι ήταν η μητέρα σας.
Ήταν αυτή;
Ναι.
Το ήξερε λοιπόν. Το ήξερες κι εσύ, Jeanne.
Να ήξερα, τί;
Αλλά τώρα ξέρεις.
Θέλετε να με τρελάνετε όλοι σας;
Η αστυνομία σε ρωτάει για μένα...
Το όνομά σας δεν αναφέρθηκε.
Βλέπεις ότι ζω, χωρίς να έχω κανένα εισόδημα...
εν πάση περιπτώσει κανένα που μπορώ να αποδείξω.
Και δεν υποπτεύθηκες τίποτε;
Σκέψου λίγο, χαζούλα!
Εσείς;
Ναι, εγώ και θα με συλλάβουν.
Θεέ μου!
Δεν έχουν καθαρές αποδείξεις και θα είναι υποχρεωμένοι νε με αφήσουν ελεύθερο.
Πως μπορέσατε να το κάνετε αυτό;
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο! Δεν το ξέρατε;
Μπορεί κανείς να το ξέρει και όμως να το κάνει!
Μα γιατί;
Για να βρει άκρη.
Δεν μπορούσα άλλο, ήμουν εκτός εαυτού.
- Υπήρχαν και άλλες δυνατότητες. - Εσύ τις αποδέχεσαι.
Αποδέχεσαι έναν πατέρα που πίνει. Μια μητέρα που εγκαταλείπει την αδελφή σου.
Και όλα πάνω στους ώμους σου!
Έτσι είναι πάντα.
Πώς, "έτσι";
Δεν ξέρω. Ίσως όλα έχουν το σκοπό τους.
Jeanne, είσαι πράγματι τόσο αφελής;
Πες την αλήθεια!
Το πιστεύεις ότι ήμουνα κλέφτης;
Μη πεις ψέματα.
Ναι, το πιστεύω.
Τότε δε σου δίνω το χέρι.
Τι φοβερό!
Θα φύγετε;
Αυτή η ιδέα, ξαφνικά μου φαίνεται δυνατή.
Όχι, όχι.
Θυμάμαι ότι άρπαξα μια βαλίτσα.
Δεν ήξερα πια τι έκανα.
Να με αφήσετε στο σταθμό.
Πήγα κατευθείαν στο γκισέ.
Αυτή η στιγμή μου έμεινε αξέχαστη.
Από το Μιλάνο κατέβηκα στη Ρώμη.
Και λίγο αργότερα πέρασα στην Αγγλία.
Στα δύο χρόνια που ήμουν στο Λονδίνο έβγαλα πολλά.
Τα περισσότερα τα έπαιξα ή το έφαγα με γυναίκες.
Επέστρεψα στο Παρίσι, χωρίς σκοπό, με άδειες τσέπες.
Χωρίς να το θέλω, βρισκόμουνα πάλι εκεί.
Το σπίτι μου φαινότανε άδειο.
Γιατί κοίταζα εκείνο το παιδί;
Ο πατέρας σου τί είπε;
Πήρε την αδελφή μου. Δεν τον βλέπω πια.
Το να αποκτήσεις παιδί δεν είναι έγκλημα!
Και όμως... είχα τρελαθεί.
Γιατί δεν παντρευτήκατε;
Γιατί εγώ δεν τον ήθελα.
Εσύ, Jeanne;
Ολόκληρη ζωή να εξαπατώ κάποιον;
Να έκανα ότι τον αγαπούσα;
Δεν τον αγαπούσες;
Όχι, όχι αρκετά.
Πού είναι;
Εδώ και 3 μήνες δεν έρχεται πια.
Ο Jacques;
Αδύνατον!
Θα σε βοηθήσω.
Θα φροντίζω εγώ αυτό το παιδί.
Πρέπει να με εγκαταλείψεις.
Και να μην ξανάλθεις ποτέ.
Μπορώ να ζήσω μια τίμια ζωή. Άσε με να δοκιμάσω!
Η αστυνομία με έχασε από τα μάτια της.
Ήμουνα ήσυχος.
- Θα παίξετε; - Αχ, εγώ...
Θα πάτε;
Ίσως.
Κερδίσατε τίποτε;
Τίποτα, εσείς;
Κοιτάχτε!
Μπορεί να έκανα λάθος, ήταν περίεργο
αλλά το άλογό που κέρδισε, δεν ήταν αυτό που είχε παίξει.
Μου φάνηκε ότι στα μάτια του έβλεπα κατεργαριά.
Αυτοί οι τοίχοι, αυτά τα κάγκελα με αφήνουν αδιάφορο.
Ούτε που τα βλέπω.
Είναι η ιδέα μου.
Ποια ιδέα;
Δεν το ανακάλυψα.
Αυτή η ιδέα είναι ανυπόφορη!
Υποφέρεις;
Τα ομολόγησα όλα.
Αυτό θα το λάβουνε υπόψη τους.
Αλλά στη δίκη τα αρνήθηκα. Έπρεπε να κοπιάσουν!
Γιατί ήλθες;
Δεν έχω κανένας εκτός από σένα.
Πρέπει να παραδεχτώ το λάθος μου, ώστε να μπορείς να θριαμβολογείς;
Δεν χρειάζομαι κανέναν και τίποτα!
Μείνε!
Υπάρχει ακόμα κάτι, που δεν της το είπα.
Για ποιο λόγο να ζω;
Δεν είχα ακόμα αποφασίσει.
Η Jeanne δεν ξανάλθε.
"... ο μικρός είναι άρρωστος.
"έχει εδώ και 3 βδομάδες υψηλό πυρετό.
"Αλλά τώρα πια δεν ανησυχώ.
"Michel, θα έλθω σύντομα στη φυλακή να σε επισκεφτώ. Jeanne"
Όταν διάβασα το γράμμα, η καρδιά μου χτύπαγε τρελά.
Κάτι φώτισε το πρόσωπο της.
Για να σε φθάσω, πόσους δύσκολους δρόμους πρέπει ακόμα να πάρω;
ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Γιάννης - Ανάβυσσος